Pay it forward

Vanavond was deze film op tv en aangezien ik het een ontzettend goede film vind, heb ik hem wederom gezien. Ik denk dat ik de film al 5 keer gezien heb, maar ik kan er naar blijven kijken. Elke keer, en dus ook vanavond, lopen de tranen weer over m'n gezicht. De gedachtegang achter deze film is eigenlijk heel erg simpel. Iemand doet iets voor jou en als dank doe jij voor drie mensen weer iets. Het klinkt heel simpel, maar als iemand hiermee zou beginnen en mensen zouden meewerken, dan zou de wereld er een stuk beter uit zien. En laten we nu eerlijk zijn, hoeveel moeite kan het kosten om voor drie mensen iets te doen?

Ok, ik begin er niet zelf mee, ik zou ook niet weten waar ik beginnen moest, maar als iemand dit nu eens zou beginnen. Iemand, die tegen een ander aan loopt die hij kan helpen en waarmee de ander zeer geholpen is. Misschien dat het dan wel werkelijkheid kan worden.

BTW, waarom moet ik iedere keer zo huilen bij de film....ik weet toch dat hij dood gaat.....???

Rug

Sinds een paar weken heb ik ontzettende last van mijn rug. Nu heb ik een hoge pijngrens als het om mijn rug gaat, maar pijnstillers willen nu ook niet meer helpen. Daarom loop ik nu een 3 weken bij een mensendieck-terapeut om mijn houding wat te verbeteren. Door mijn turnverleden is mijn rug altijd een zwakke plek geweest. Door datzelfde turnverleden ben ik hypermobioel en dat gaat nu tegen me werken. Ondanks de pijn in mijn rug, kan ik nog steeds m'n handen plat op de grond neer leggen, met mijn benen gestrekt. Dat komt doordat ik lang beenspieren heb en daarvandaan de beweging kan maken. Door de hypermobiliteit kan ik ook ander spiergroepen aanroepen (bewust, maar ook onbewust) dan eigenlijk de bedoeling is. Hierdoor sta ik in een zig-zag en kan ik heel erg vreemd zitten. En dat is nu net niet de bedoeling. Ik moet rechter gaan staan, rechter gaan zitten en meer gaan nadenken bij wat ik doe.
Vandaag kreeg ik te horen dat ik het rustiger aan moet gaan doen. Tillen mag ik niet, huishoudelijke klusjes zijn ook uit den bozen en als ik toch iets van de grond moet oprapen, moet ik dat doen door door mijn knieen te gaan. Verder moet ik mijn rugspieren wat oprekken, m'n buikspieren ontwikkelen en m'n lichaam in balans brengen. Dit is moeilijker dan dat je denkt. Iedere dag minstens twee maal de oefeningen doen, 3 keer per dag (!!) een warme douche nemen en regelmatig op de grond gaan liggen om m'n bekken te kantelen. Ook een rode-lamp zou kunnen helpen in het herstel, alleen heb ik die niet (Ma !! Kan jij hem missen??).
Voorlopig ben ik hier nog wel zoet mee. Volgende week woensdag en donderdag naar de peut en we zullen het wel weer zien.

Heeft iemand nog een idee hoe ik van de pijn af kan komen??

Arme Zita (3)

Zita mocht vanmiddag weer terug naar de dierenarts om de hechtingen te laten verwijderen. Ik denk niet, dat ze hier rouwig om was, netzomin als dat wij er rouwig om zijn. Ze heeft de afgelopen 10 dagen onze benen helemaal bont en blauw gemaakt, door steeds met die lampenkap ertegenaan te duwen. Ook liep ze steeds tegen muren, deuren, banken en tafels. Dit is wel lachwekkend, maar er komt een moment dat je er ook een beetje gek van wordt. Maar goed, ze mocht vanmiddag naar de dierenarts. Die heeft de hechtingen eruit gehaald en ze vond het er zeer goed uit zien. Ook is ze verlost van de lampenkap en mag ze dus weer vrij rondlopen. Zij blij, wij blij, iedereen blij. Nu is het afwachten hoe het litteken zal helen.