Eiceldonatie-gesprek

Vanochtend om 11:30 uur hadden Martijn en ik een belangrijk gesprek, samen met onze eiceldonor (Hannelien). We zouden vandaag de laatste puntjes op de i zetten. Ik kan je wel melden, dat het voor mij heel spannend was. De cyclus van zowel Hannelien als die van mij moeten binnenkort gelijk gaan lopen, anders wordt het helemaal moeilijk. Maar wat moest er vandaag allemaal besproken worden en hoe gaan de komende weken eruit zien? Om te beginnen ga ik nu m'n laatste proefcyclus in. Dat wil niet meer zeggen als dat ik de komende 28 dagen nog 1 maal aan de pillen ga en dat ik dan een paar dagen klaar ben. Hannelien zal ergens in juli, wanneer weten we nog niet precies, haar laatste pil slikken. Op die dag ga ik weer aan de medicijnen om mijn baarmoeder voor te bereiden. Op haar eerste menstruatie-dag zal ze gaan beginnen met prikken. Eerst drie dagen om haar natuurlijke cyclus stil te leggen en daarna de hormoonstoot die noodzakelijk is om zoveel mogelijk eitjes te rijpen. Op dag 10 zal ze langs gaan voor een echo en dan kunnen ze zien hoelang ze nog door moet gaan. Enkele dagen later zullen de eitjes aangeprikt gaan worden, gelukkig voor Hannelien zal dat onder een roesje gebeuren, waarschijnlijk met morfine (ze zal zich dan voelen alsof ze straalbezopen is, maar dan zonder kater na afloop). Op dezelfde dag zal Martijn ook zijn bijdrage moeten gaan leveren. Twee, drie of vijf dagen na de bevruchting, zal het (de)bevruchte eitje(s) bij mij terug geplaatst gaan worden, afhankelijk van de kwaliteit en de deling. Dan mag ik zeggen dat ik zwanger ben, maar nog niet in verwachting. Dat ben je eigenlijk pas na 13 weken.

Schrijven

Toen ik vroeger een klein, lief meisje was, wilde ik van alles worden. Stewardes, lerares, archeoloog, egypteloog...name it, ik zou het vast wel een keer willen worden. Archeoloog of egypteloog was wat ik wilde worden toen ik op de middelbare school zat. Maar gezien de lange weg die ik moest gaan ben ik daar vanaf gestapt. Na de Mavo, Havo, 4 jaar geschiedenis op de universiteit EN daarna de specialisatie van twee jaar voor archeologie of egyptelogie om daarna vervolgens een werkloze archeoloog of egypteloog te zijn ging me wat te ver. Ik ben nog steeds geintresseerd in alles wat maar met geschiedenis te maken heeft, maar ik zie nu wel in dat het droge kost is, waar geen droog brood mee te verdienen valt.

Tussen alle bedrijven door, is er altijd iets geweest wat blijvend was: Ik wilde schrijfster worden. Ik heb ik m'n leven zeker drie boeken geschreven, die ik vervolgens in de prullebak gegooit heb omdat ze niet goed genoeg waren. Daarnaast heb ik ook nog verschillende starts gemaakt met boeken, maar na een korte tijd kwam daar de klad in. Meestal was het onderwerp te saai voor woorden en kreeg ik last van de bekende writers-block. Is niets tegen te doen, het overkomt je gewoon. Nog steeds zou ik graag een boek gepubliseerd zien worden van me, maar ik jaag die droom niet na. Ik doe er niets bijzonders voor en ben momenteel dan ook nergens mee bezig. Ik heb wel wat ideetjes, die ik zo nu en dan op papier zet, maar echt iets op poten zetten zit er nu niet in. Misschien over een paar jaar, als alles weer wat rustiger is en ik ook innerlijk de rust heb om weer te gaan schrijven. Korte verhalen misschien, of een roman. Misschien wel een kinderboek ofzo. Ik weet het nog niet, maar zodraik het wel weet, zal ik het zeker laten weten hier.

Onweer

Het was weer even feest hier. Het leek wel of iemand het licht uit deed buiten. Het werd binnen een hele korte tijd heel erg donker. Het begon ook flink te waaien en de regen kwam met veel herrie tegen de ramen aan.
Zoals de mensen die me kennen weten, kijk ik graag naar onweer. Ik vind dat natuurgeweld werkelijk schiiterend! En zoals verwacht, het onweer begon. Heldere flitsen, flinke dreunen, mega natuurgeweld. Helaas, het was binnen een paar minuten ook weer over. Momenteel kijk ik naar een redelijke blauwe lucht, in de ramen aan de overkant zie ik zelfs een beetje zonlicht schijnen. De natuur heeft weer van zich laten horen.