Wederom Scooter

Ik heb vandaag m'n scooter op gehaald. Hij doet het weer, iets minder pittig dan ik gewend ben, maar dat is waarschijnlijk normaal. Ik merkte op weg naar het werk al dat hij wat beter reageerde, maar de komende dagen zullen we eens gaan kijken of het wat beter gaat. Ze hadden hem inderdaad helemaal uit eljkaar gehaald en zelfs schoon gemaakt! Was ook wel nodig hoor, met die sneeuw van enkele weken terug en natuurlijk de pekel op de weg, deden geen goed aan het scootertje. Nu moet hij daar tegen kunnen, maar mooi is anders. Ik kreeg zonder problemen de scooter weer mee, de kosten waren geheel voor rekening van de motorzaak. Dat is natuurlijk helemaal fantastisch! Ik vond eigenlijk zowieso dat het onder garantie viel, maar wat ik vind en wat zij vinden kunnen twee verschillende dingen zijn. Dit was gelukkig niet het geval. Ik zag al beelden voor me van consumentenbond enzo. Lijkt me voor de zaak geen goede publiciteit. Ik kan in ieder geval weer genieten van m'n vla-flipje......

scooter

Mijn scooter is vandaag 1 jaar en 1 week oud. Afgelopen maandag (1 jaar en 2 dagen oud) begaf hij het voor de zoveelste keer. Deze keer wilde hij niet meer starten. Op dinsdag heeft de motorzaak waar ik hem gekocht heb, de scooter opgehaald. Dinsdag aan het eind van de middag kreeg ik een telefoontje dat hij gemaakt was. Bougie (??) vervangen en dat was alles. Ik woensdag de scooter weer gehaald. Ben ik bijna thuis.....Doet'ie het weer niet. Ineens is het over. Niet meer starten. Ik die gasten weer gebeld en ook zij baalde als een stekker. Vrijdagmorgen is de scooter weer opgehaald. Gelukkig maar, want naar Zoetermeer lopen was me iets te gortig. Krijg ik vanmiddag weer een telefoontje. De scooter lag op dat moment helemaal uit elkaar en ze hadden de volgende dingen gedaan: ontsteking vervangen en alle bedrading opnieuw voorzien van een jasje. Het voorstel was dat 1 van die gasten de scooter naar zijn huis reed voor een duur-test. Als alles goed zou zijn, krijg ik dinsdag een telefoontje dat het allemaal in orde is. Maar de electrische bedrading en ontsteking mogen toch niet na iets meer dan een jaar vervangen moeten worden??? Zou het nog onder garantie vallen.....???? We zullen het vast dinsdag horen.... Ik kruis mijn vingers en duim flink. Ik zou nu niet willen weten wat dit geintje gaat kosten......

Waakdienst

Ik heb deze week voor het eerst waakdienst. Wat houdt dat in? Op werkdagen vanaf 21:00 uur tot de volgende morgen 07:00 uur storingen oplossen (indien ze er zijn) en daarnaast gewoon werken. De eerste twee dagen gingen goed, geen storingen. In de nacht van woensdag op donderdag begon de ellende. 03:59 uur: PIEP......PIEP.......PIEP...... Ships, da's niet leuk wakker worden. Er was helaas een switch onderuit. Computer opstarten, inbellen, wachten...wachten.... In de tussentijd maar alvast wat mensen wakker gebeld. Langzaam wakker worden is er niet echt bij. Uiteraard zorg gedragen voor een fieldengineer op lokatie. Helaas, deze werd door de beveiliging niet toegelaten. Na een uur praten als brugman hebben we de hoop maar opgegeven dat het ooit nog zou lukken. Fieldengineer maar terug naar huis laten gaan. In de tussentijd stond de pieper niet stil. Om 05:00 uur waren er werkzaamheden gepland. Het was de bedoeling dat onze tooling dan even niet zou werken..helaas.... De pieper bleef gaan. Maar even naar het werk gebeld om te vragen of ze die even uit wilde zetten. Na honderd excusses was het gelukkig weer stil. Nu was het in de tussentijd 06:15 uur. Terug naar bed was niet meer een optie. Dan maar naar het werk. Om 06:30 sta ik te wachten op de bus (scooter kapot) en jawel, pieper ging weer af. Dit keer een hele lokatie die weg was. Maar eens even met de router-boys gebeld. In de tussentijd zat ik in de bus, dus daar kon ik niets meer doen. Om 07:45 uur was ik op het werk.

Ik kwam gisteren helemaal kapot thuis. Ik wist bij wijze van spreken niet eens meer wat m'n naam was. Na het eten kwam ik weer een beetje bij. 23:15 uur lag ik in bed en net toen ik in een diepe slaap viel....PIEP......PIEP..... Grom.... Maar weer opgestaan, badjas aan, computer opstarten, telefoon van beneden halen en gaan bellen met de router-boys. Wat een opgewekte, wakkerre mensen zijn dat toch... Helaas, dezelfde switch van de avond daarvoor stond weer in alarm. Weer Fieldengineer laten komen en....Hij mocht nu wel naar binnen!!! Autorisatie was gedurende de dag geregeld. Wat goed..... Switch gereset, instellingen bekeken en ondertussen de slaap proberen te verdrijven. Na iets meer dan een uur was ik weer klaar. Al slaapwandelend een mailtje naar het werk gestuurd (met daarin kort de genome acties enzo),m'n badjas weer uitgetrokken en pieper op het nachtkastje gelegd, hopende dat de pieper de rest van de nacht stil zou blijven.

07:30 uur, wekker gaat af. Pieper is stil gebleven, maar moe dat ik ben..... Gelukkig is een waakdienst maar 1 week, van maandag tot maandag, dus het langste heb ik nu gehad. Om 08:00 uur lig ik op de bank, te wachten op de scooter-ophaal-dienst, zodat die weer terug naar de reparatie kan worden gebracht. En nu maar hopen dat de scooter eerder klaar is, dan dat er echt problemen gaan ontstaan in de waakdienst. Ik moet er nu toch niet aan denken dat ik 's-nachts naar het werk moet komen, omdat de problemen te groot zijn om vanaf thuis te kunnen oplossen.......

Vanavond

Vanavond was voor ons, voor Martijn en voor mij een belangrijke avond. Vanavond is mijn nichtje Hannelien komen eten. Hannelien is onze mogelijke eicel-donor. We zouden het vanavond hierover gaan hebben. We moesten nog wat praktische dingen bespreken. Dingen zoals: gaan we het kind (indien alles goed gaat natuurlijk) vertellen waar het vandaan komt, hoe het ontstaan is en wie we daarvoor nodig hadden. Zowel Martijn als ik zijn het hier roerend met elkaar eens, het kind zal van ons horen hoe het zit. Of we het kind ook konden vertellen wie de eicel-donor is, is afhankelijk hoe Hannelien erover dacht. Verder zou het onderwerp opvoeden ook aan de orde komen. Alles bij elkaar een heftig verhaal. Ook omdat we niet precies wisten hoe Hannelien in dit hele verhaal staat. Ik wist al wel dat ze er positief in stond, de vraag (wil je onze eicel-donor worden) niet vreemd meer vond en er objectief naar keek. Maar toch, het is niet niets wat we aan haar vragen. Laten we eerlijk zijn, het is niet echt een vraag die je dagelijks gesteld wordt.

Ik kan volmondig zeggen, dat de avond heel gezellig was. We hebben lekker gegeten (fondue) en hebben gezellig zitten babbelen. We hebben het over verschillende dingen gehad, maar voornamelijk over het hele IVF gebeuren. Zoals het er nu uit ziet, gaan we de hele handel in werking stellen. Ze heeft dus ja gezegt!......onder voorbehoud dat ze zich natuurlijk altijd nog zou kunnen terugtrekken. Een mens kan nu eenmaal van mening veranderen. Dat is ook iets waar ik altijd al rekening mee heb gehouden. Tot het laatste moment kan een persoon nog van gedachte veranderen. Daar is helemaal niets tegen te doen. Zoals ze zich nu voelt, staat ze voor 100% achter de beslissing. Ze denkt ook niet dat ze er op terug zal komen, maar zoals al gezegt: de mens kan nu eenmaal van mening veranderen.

Zowel Martijn als ik zijn hier ontzettend blij mee, zoals je misschien wel kan indenken. Het hele verhaal kinder-krijgen is weer een stap verder. Hannelien zal aan haar vriend vragen wanneer het voor hem het beste uit komt om samen met haar en ons naar het IVF-team te gaan. Ook hij zal er in betrokken worden. Hij zal ook bloedonderzoeken moeten ondergaan en een anti-biotica kuur moeten doen. Hierna houdt het voor hem op. Wij moeten dan nog verder gaan. Martijn z'n sperma zal onderzocht moeten worden en ik weet niet wat voor onderzoeken er nog meer komen. Nu zit Hannelien nog in een stage-periode, die ergens in juni afgelopen zal zijn. Ze wil daarna even uitrusten en alvast voorwerk doen voor het afstuderen. Ze denkt dat Juli de beste maand is voor wat er moet gaan gebeuren, het daadwerkelijke afstaan van eicellen. Zij kan dan in Augustus nog even vakantie houden en bij komen van de hele medische molen. Voor ons zal het dan pas echt beginnen. Vlak na het afstaan van de eicellen, zullen er 1 of 2 bij mij terug geplaatst worden. Dit zal ongeveer 4 dagen na afstaan zijn. Als alles mee zit, is er 9 maanden later een kind.
Ineens zit alles in een stroomversnelling. Ik ga dit eens rustig laten bezinken en maandag....is het actie dag. Ik zal de hele medische-kar gaan trekken.

Wat een opluchting! Wij zijn blij! blij! blij!

Avonddienst

Ik heb avonddienst.
Er is niets te doen.
M'n collega zit naar filmpies te kijken.
Collega's in de kamer naast me zitten een disco na te doen.
Er staat een file op de A12 (zichtbaar uit het raam).
De bewaking was weer eens te laat op de ronde.
De koffie komt m'n neus uit.
Er is nog steeds niets te doen, terwijl het vanmiddag vreselijk druk was.

Er zijn van die dagen dat ik letterlijk op het werk zit en denk: wat doe ik hier. Het internet ken ik ondertussen ook wel, alhoewel ik nu gewoon de tijd heb om dingen op te zoeken. Informatie over IVF bijvoorbeeld. Nu weet ik daar al heel wat van, maar toch kom je ooit nog nieuwe dingen tegen. Ervaringsverhalen van lotgenoten, vreselijke bijwerkingen van bepaalde medicijnen etc. etc. Nu kan ik niet zo vreselijk veel vinden over eicel-donatie. Nu weet ik dat het niet zo vreselijk vaak voor komt, maar je zou toch denken dat er in ieder geval iets van terug te vinden is. Veel oproepjes enzo, maar niet zoiets praktisch als een standaard contract voor eicel-donatie. Ik kan me niet voorstellen dat wij de enige zijn die dit soort dingen vast willen leggen. We geven de moed nog niet op, we gaan gewoon stug door met zoeken...er zal een dag komen dat ik het kan vinden.

En op deze manier vul ik dus de uren van de avonddiensten. Geeft niets, ik krijg er zelfs voor betaald...

Lentegevoel

Als ik nu naar buiten kijk, bekruipt mij een lentegevoel. De zon schijnt, de lucht is mooi blauw, het blijft weer langer licht. Geweldig! Ok, als ik nu naar buiten stap, zal ik waarschijnlijk een shock krijgen van de temperatuur.....het was begin van de middag vies koud. Vooral de wind was vochtig en koud.

Ik zit daarom ook vanachter het glas een lentegevoel te krijgen. Ik weet dat het niet realistisch is, maar dat zal me niet echt boeien momenteel. Ik haat kou. Ik haat de winter. Geef mij maar de lente en de zomer, de lente vanwege het moment van groeien. Blaadjes komen aan de bomen, bloemen komen langzaam uit de grond, de vogels komen weer terug om hun kroost hier op te voeden. De geur van bloemen, het net gemaaide gras. De energie die om je heen ontstaat.
De zomer is voor mij ook lekker...de zon, de hogere temperaturen, het buiten leven. Lekker in de tuin zitten 's-avonds, kopje koffie of thee erbij, boekje op schoot, kaarsjes aan. Vuurkorfje.....

Ik zie nu buiten langzaam de zon zakken. Nog even het het licht gaat uit buiten. Jammer, maar morgen zal het weer langer licht zijn......

Oude vandagen

Ik begin langzaam het idee te krijgen dat oude mensen het idee hebben dat zij alles mogen. Vooral in het verkeer kan het nog wel eens "botsen" met deze groep. Vandaag ook een mooi voorbeeld van gezien. Een oudere vrouw stond voor een zebrapad waar voor haar de haaientanden stonden. Het mensje kijkt niet op of om en steekt zonder kijken het zebrapad op. Ze had mazzel dat ik aan kwam en al in de gaten had dat ze dit zou doen. Beetje vaart minderen op de scooter en er was niets aan de hand. De auto achter mij, was het alleen niet helemaal op berekend. Deze zag ik dan ook snel dichterbij komen in m'n spiegeltje. Ik gaf gas en reed achter het vrouwtje langs,de auto achter mij zag toen pas het vrouwtje (dat nog steeds bezig was over te steken) en moest vol in de ankers. Op dat moment kijkt het vrouwtje op en keek (vermoed ik, ik keek op haar rug toen dit gebeurde) nogal vuil naar de automobilist.

Als ik dit soort dingen zie, denk ik wel eens: de opkomende vergrijzing zal op deze manier niet doorzetten. Ze kunnen nooit oud worden als ze op deze manier met het verkeer om gaan.
Ik heb ook het vermoedde dat de oudere wat moeite hebben om het tempo van de huidige samenleving bij te houden. De auto's rijden inderdaad sneller nu dan 20 jaar terug. Er rijden inderdaad scooters en brommers tussen de auto's op de weg. De mensen leven ook sneller dan 20 jaar geleden. Maar om je dan maar meteen voor scooters of auto's te gooien....dat lijkt mij een nogal rigoreuse oplossing. Ik ben dan ook niewsgierig naar hoe ik zal zijn over een jaar of 30.....

Doktersbezoek

Vanmorgen weer voor controle bij het IVF-team geweest. Ik ben daar ondertussen kind aan huis, elke 14de en 22ste dag van de cyclus (cyclus=28 dagen) ben ik er voor onderzoek. Dan gaan ze door middel van een inwendige echo (niet fijn) bekijken hoe mijn baarmoeder reageert. Vandaag, op de 22ste dag, was mijn baarmoederwand gemiddeld tussen de 7,5 en 8,0 mm in doorsnee. Dit hoort tussen de 6 en 10 mm te zijn. Heel mooi dus!! Volgens de arts mag ik dan ook verder. Dat wil zeggen, dat als ik een ja te horen krijg van de donor, we kunnen gaan beginnen. Dan moeten we nog een heel eind, maar de eerste grote stap is gezet! Voor meer informatie voor wat betreft ivf, klik op de link

Voor nu is dit even wat ik kwijt wil....ik ben blij! blij! blij!

Kissies

Ik heb afgelopen zaterdag nieuwe kissies gekocht. M'n oude waren al 10 jaar oud en begonnen nu echte slijtage-plekken te vertonen. Tevens waren de zolen versleten, waardoor ik geen grip meer had. Tijd voor nieuwe dus. Ze zitten lekker, alleen is het nogal stroef allemaal. Inlopen dus maar weer.....

Nu hoorde ik iemand zeggen dat je water aan de binnenkant moet gooien en dan de kissies aan moet doen. Lijkt me vreselijk, dus daar begin ik niet aan. Kan me ook niet voorstellen dat dat gaat werken. Volgens mij krijg je alleen maar natte en koude voeten van....

MP3's

Ik ben nu een klein uurtje bezig met het uitzoeken van MP3-files. Je komt leuke nummers tegen, die je al tijden niet meer gehoord hebt, maar ook nummers die je liever totaal vergeten was. Nu zal dat laatste minder vaak voorkomen dan de eerste optie, maar dan toch. Ik ben ook dingen tegengekomen waar niet veel mensen van gehoord zullen hebben. Voorbeeld hiervan is "2 Belgen". Doet me denken aan de disco op de camping, waar ik vroeger met m'n ouders een vaste sta-plaats had.

Toch leuk, die nummers van toen.............................................

Introductie

Zo, m'n eerste entry in de weblog. Ik zal maar beginnen met wat over mezelf te vertellen en de reden van het webloggen. Ik ben Monique,32 jaar en sinds 22 juni 2001 getrouwd met Martijn. We hebben momenteel 2 katten en een hond en vormen daarmee voorlopig ons gezin. De beesten zijn onze kinderen, daar moet je voor zorgen en je moet ze opvoeden.

Sinds begin vorig jaar (2002) hebben we besloten om door middel van IVF onze kinderwens proberen te vervullen. Dat daar wat meer bij komt kijken dan voor de gemiddelde paren die aan IVF gaan doen, dat zal in de toekomst wel blijken. IVF is een zwaar traject, waar je niet zomaar instapt. Buiten de geestelijke druk, komt er op lichamelijk niveau ook heel wat bij kijken. In de loop van de tijd zal ik via deze weblog het een en ander vertellen en natuurlijk de voortgang melden. Ik heb nu 8 maanden zware hormoon-pillen moeten slikken en m'n baarmoeder begint nu eindelijk pas door  te krijgen wat het moet doen. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Ondanks de afgelopen 8 maanden staan we nog aan het begin van dit avontuur.

Verder zal ik het hebben over dingen die me bezig houden, dingen die ik zie en dingen die ik meemaak. Verder alles wat maar voor handen komt. Ik hoop dat het voor mezelf maar ook voor andere een onderhoudende en informatieve bezigheid zal zijn. Misschien dat de mensen die voor mij belangrijk zijn via deze weg op de hoogte willen blijven en zullen worden gehouden. We zullen het allemaal wel zien, denk ik dan.

Dit is dan m'n eerste entry in m'n weblog. Ik hoop er nog velen te maken en nog jaren door te gaan.